خدايي كه انسان را خلق كرده نيكتر از هر كسي ميداند كه وقتي دل اين موجود پر ميشود به هيچ چيزي سبك نميگردد جز درددل در نزد ياري دوستدار و اگر مقتدر به حل آن نيز باشد كه نهايت سعادتمندي است. بنابراين راهي براي اين ارتباط دوستدارانه فراهم كرده و هر زماني كه انسان بخواهد، ديدار را ميسر ميكند بيهيچ مانع و رادعي. عبادت نه وسيلهاي براي اذيت و آزار بلكه عشق است و قرار. آيا هيچ نشده كه گاهي بخواهيم درپي دردي با كسي درددل كنيم و معمولاً نيز اگرچه باعث سبكي اوليه ميشود ليكن بعداً دشواريهايي را نيز رقم ميزند و بعضاً پشيمان از اين حركت ميشويم. حال بياييم و همهي واسطهها را رها كنيم و مستقيم به ديدار يار رويم و نه اينكه چيزي بخواهيم بلكه بگوييم و سبك شويم. پشيمان نمي شويم. شاعر مي گويد:
اي يكدله صد دله، دل يكدله كن
مهر دگران را ز دل خود يله (رها) كن
يك صبح ز اخلاص بيا بر در ما
گر كام تو بر نيامد از ما گله كن
سهشنبه 9 بهمن 86
